Γιώργος Σπυρούλης: «Δροσοσταλίδα στην άκρη του φύλλου»:Τα Ιαπωνικά ποιήματα από το χείλος του θανάτου. (περίληψη)

TwoBlindMen
«Αν κανείς δεν διαλυόταν όπως η δροσιά στην πεδιάδα του Adashi και δεν χανόταν φευγαλέα όπως ο καπνός στο όρος Toribe,αλλά ζούσε αιώνια-πώς θα μπορούσε να συλλάβει τη μαγευτική μελαγχολία που υφαίνεται σ’όλα τα πράγματα; Ακριβώς η αστάθειά τους είναι που κάνει τον κόσμο τόσο όμορφο.»
Yoshida Kenko
Έφηβοι καμικάζι τη βραδιά πριν από την πρώτη(και τελευταία) τους αποστολή. Μοναχές και μοναχοί του Ζεν. Εραστές. Ζητιάνοι που άγγιξαν τη φώτιση. Αναχωρητές από τον Κόσμο της κόκκινης σκόνης και playboys της Συνοικίας των Απολαύσεων του Κυότο. Έμποροι και ηθοποιοί. Γκέισες και ευγενείς. Περιπλανώμενοι Ποιητές.
Κοιτάνε πίσω τους. Ή γύρω τους. Ψηλά. Μπροστά τους. Κοιτάνε απέναντι.
Τι αντικρίζουν άραγε; Για πρώτη και τελευταία φορά; Και πώς μιλάνε/γράφουν για αυτό;
Θα δοκιμάσουμε να τους ακούσουμε.
Θα δοκιμάσουμε να ακούσουμε το ποίημα όπως ακούγεται από το χείλος του θανάτου.
Μοναδικό παγκοσμίως στο είδος του, το ιαπωνικό jisei(Ποίημα θανάτου/ποίημα αποχωρισμού/ποίημα αποχαιρετισμού) αρκετά συχνά ακολουθεί τη δομή των haiku (χωρίς να σημαίνει ότι όλα τα jisei είναι haiku), συνιστώντας ένα γοητευτικό παρακλάδι τους.
Το παιχνίδισμα της απουσίας με την παρουσία, της στιγμής με τo άχρονο λάμπει στο haiku (και κατ’εξοχήν στο jisei που γεννιέται στο όριο ζωής-θανάτου). Τριζόνια και άνθη κερασιάς, δροσοσταλίδες και σελήνη, κοράκια και πάχνη, σύννεφα και πεταλούδες είναι, αυτά καθεαυτά,η ονειρική λάμψη της παροδικότητας,φιγούρες του φευγαλέου Κόσμου. Διαύγεια και σβήσιμο, satori και σάτιρα, νοσταλγία του εγκόσμιου και απόκοσμη γαλήνη, πλησμονή και προσμονή, ακόμα πόθος και πένθος, πάθος και α-πάθεια είναι όλα εδώ.Η απόλυτα ενική μαρτυρία μιάς μοναδικής-κάθε φορά- στιγμής.
(Στη φωτογραφία:»Δύο τυφλοί διασχίζουν μία γέφυρα-κορμό δέντρου» του μοναχού του Ζεν Hakuin)
Advertisements

Γιάννης Πρελορέντζος: Κριτική διάσταση και χειραφετητικές όψεις της λογοτεχνίας στο φιλοσοφικό έργο του Gilles Deleuze (περίληψη).

deleuze

Μετά την απαραίτητη προεισαγωγική προσπάθεια κατανόησης του κεφαλαιώδους σημασίας ρόλου που διαδραματίζει η λογοτεχνία στο σύνολο σχεδόν του έργου του Deleuze, επί τουλάχιστον τριάντα χρόνια –η φιλοσοφία συναντάται δημιουργικά και επικοινωνεί αναπόδραστα και ποικιλοτρόπως με τις δύο άλλες ισότιμες μορφές της σκέψης, την επιστήμη και την τέχνη, έκφανση της οποίας είναι η λογοτεχνία–, και την επισήμανση των τεράστιων δυσκολιών που παρουσιάζει το εγχείρημα επαρκούς προσέγγισης της κριτικής και γόνιμης αναμέτρησής του με λογοτεχνικά έργα, θα εστιάσω την προσοχή μου σε ορισμένα από τα βασικότερα στοιχεία του θεματικού και εννοιολογικού πυρήνα των γραπτών του που άπτονται της λογοτεχνίας:

  • Βασικά γνωρίσματα της ιδιοφυΐας (génie) σε κάθε πεδίο δημιουργίας και διακριτικά χαρακτηριστικά της μεγάλης λογοτεχνίας (όλων των εποχών και παντού): οι μεγάλοι συγγραφείς (συμπεριλαμβανομένων των φιλοσόφων και των σκηνοθετών) γράφουν σε ένα είδος ξένης γλώσσας, είναι ξένοι στη μητρική τους γλώσσα, κάνουν να τραυλίζει ή να ψιθυρίζει το ίδιο το γλωσσικό σύστημα (η γλώσσα, όχι η ομιλία).
    • Κάθε αληθινά νέο έργο είναι απλό, εύκολο και εύθυμο.
    • Τα μεγάλα λογοτεχνικά έργα είναι εγγενώς κωμικά.
  • Οι δύο τρόποι με τους οποίους κινδυνεύουμε να παραγνωρίσουμε έναν μεγάλο συγγραφέα (λογοτέχνη ή φιλόσοφο).
  • Ο θεμελιώδης ρόλος του ύφους στη λογοτεχνία, στις τέχνες, στη φιλοσοφία.
  • Λειτουργισμός του Deleuze (ρητά ενάντια σε ερμηνευτικά εγχειρήματα): Βασικός κανόνας για την ανάγνωση ενός λογοτεχνικού έργου: δεν αναζητούμε το νόημα ενός θέματος, αλλά πώς λειτουργεί.
    • Εντασιακή, ερωτική ανάγνωση των βιβλίων.
  • Προσωπικό και απρόσωπο στη λογοτεχνία. Η μείζων διάκριση του μυθιστορήματος ως έργου τέχνης από το «οικογενειακό» ή «δημοσιογραφικό» μυθιστόρημα. «Κάθε συγγραφέας, κάθε δημιουργός είναι μια σκιά». Η δριμεία κριτική στον «ναρκισσισμό των συγγραφέων» και στην «εξιστόρηση των βιωμάτων μας».
    • Η μοναδικότητα της αρχής (principe) που δρά εντός μας όταν γράφουμε και δημιουργεί σταδιακά το έργο μας.
    • Υπεροχή του τρίτου πρόσωπου έναντι των δύο πρώτων.
    • Το θέμα της εξατομίκευσης άνευ υποκειμένου.
  • Η εσωτερικότητα και το εκτός (le dehors) στη λογοτεχνία.
  • Σχέση της λογοτεχνίας με την υγεία, την ασθένεια, τη ζωή. Η λογοτεχνία ως «εγχείρημα υγείας». Παραδείγματα «μεγάλων ζώντων».
    • Κριτική και κλινική.
    • «Αυτό που προέχει πάντοτε είναι να απελευθερώσουμε τη ζωή όπου είναι φυλακισμένη ή τουλάχιστον να το επιχειρήσουμε σε μια αβέβαιη μάχη».
    • Μπορούμε άραγε να αιχμαλωτίσουμε τη δύναμη των ναρκωτικών ή του αλκοόλ χωρίς να καταφύγουμε σ’ αυτά;
  • Η ανωτερότητα της αγγλικής και της αμερικανικής λογοτεχνίας έναντι της γαλλικής και άλλων εθνικών λογοτεχνιών:
    • Ρήξεις, γραμμές (δια)φυγής, περάσματα, άλματα.
    • Eγκώμιο του πειραματισμού.
    • Το γίγνεσθαι και τα γίγνεσθαι (γίγνεσθαι-γυναίκα, γίγνεσθαι-παιδί, γίγνεσθαι-ζώο, γίγνεσθαι-Ινδιάνος κ.λπ.).
    • Συναντήσεις (rencontres) και συμβάντα (événements).
  • Είμαστε πάντα στη μέση, ουδέποτε στην αρχή ή στο τέλος. Να σκεφτόμαστε με όρους χλόης (herbe) ή ριζώματος παρά με όρους δέντρου.
    • Ιστορικό, αιώνιο, ανεπίκαιρο.
  • Η παραγωγή της αλήθειας από τις «δυνάμεις του ψευδούς»: ένα βασικό, νιτσεϊκής έμπνευσης, θέμα της φιλοσοφίας του Deleuze, εξόχως σημαντικό στις αναπτύξεις του περί κινηματογράφου.
  • Αναπόδραστη πολιτική διάσταση της λογοτεχνίας:
    • η μειονοτική/ελάσσων λογοτεχνία
    • Τα γίγνεσθαι που χαρακτηρίζουν κάθε μεγάλο λογοτέχνημα είναι αναπόδραστα μειονοτικά σε σχέση με την εκάστοτε εξουσία: δεν υπάρχει γίγνεσθαι-άντρας, μόνο γίγνεσθαι-γυναίκα, γίγνεσθαι-παιδί κ.λπ.
    • Ακόμη και στο έργο των θεωρούμενων ως μειζόνων συγγραφέων οφείλουμε να αναζητούμε τη «μειονοτική» χρήση.
    • οι μεγάλοι συγγραφείς γράφουν για έναν επερχόμενο/ελευσόμενο λαό (peuple à venir)
  • Αναπάντεχες συσχετίσεις λογοτεχνών με φιλοσόφους (λ.χ. του Tchekhov με τον Foucault, του Alfred Jarry με τον Heidegger, του Mallarmé, του Proust και άλλων λογοτεχνών και καλλιτεχνών με τον Leibniz).
  • Περιπτώσεις απόλυτης συναίρεσης της φιλοσοφίας και του μυθιστορήματος: Nathalie Sarraute.
  • Ορισμένοι λογοτέχνες (Hölderlin, Kleist, Rimbaud, Mallarmé, Kafka, Michaux, Pessoa, Artaud, D.H. Lawrence, Miller κ.ά.) είναι, σύμφωνα με τον Deleuze, κατά το ήμισυ φιλόσοφοι «και επίσης κάτι πολύ περισσότερο από φιλόσοφοι, χωρίς να είναι σοφοί», δεδομένου ότι εγκαθίδρυσαν μια «νέα εικόνα της σκέψης».
  • Κριτική συζήτηση της θέσης του Philippe Sabot σχετικά με την υπαγωγή της λογοτεχνίας στη φιλοσοφία –και δη βάσει του «διδακτικού σχήματος»– στο έργο του Deleuze.

Κατερίνα Αθανασίου: Νομάδες στο χωριό. Εικαστική performance με την συνεπιμέλεια των Μαρία Κενανίδου-Πόλυ Βλάχου (Περίληψη).

20370449_1607011465990411_2124151047_n

 

Με την εισήγηση της οικοδέσποινας Χλόης Κολύρη: «Νομαδικό υποκείμενο: Φαντασιακές και πραγματικές μετακινήσεις» εισάγονται στις «Ομιλίες στο Βουνό» τα εικαστικά. Πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό, ερευνητικό site specific πρότζεκτ, όπου το παρόν με το παρελθόν, το πραγματικό και ο μύθος, συναντούνται στη Βυζίτσα και ο χρόνος και ο χώρος κατοικημένος από το «Νομαδικό υποκείμενο» μέσα από την επιτόπια αναζήτηση και τα πολύτιμα ερεθίσματα μετουσιώνονται σε αστείρευτη πηγή έμπνευσης ανακαλώντας μαγικά τη μνήμη. Αποτελεί μια περιήγηση σε μια διαδρομή που ορίζεται από τις γλυπτικές παρεμβάσεις – εγκαταστάσεις που θα δημιουργήσει In situ η Κατερίνα Αθανασίου από τις αρχές Αυγούστου στην Βυζίτσα και θα ολοκληρωθούν στις 24, ημέρα έναρξης των ομιλιών όπου θα παραμείνουν ως την ολοκλήρωση των εργασιών.  Τα γλυπτά θα συνδιαλέγονται ή θα ανατρέπουν την ιστορία της Βυζίτσας.  Η Πόλυ Βλάχου μέσα από την τεχνική του Butoh θα αναβιώνει τις ιστορίες στιγμιαία ως σκηνικές μνήμες μέσα από την προσωπική της διαδρομή. Το πρότζεκτ θα καταλήγει στο εργαστήριο κεραμικής «Κεραμιδόγατος» για να αποκαλύψει την συνεργασία με τους καλλιτέχνες του. Με την ευαισθησία και τη φαντασία της Κατερίνας Αθανασίου και της Πόλυς Βλάχου, μέσα από μια διαδικασία απόλαυσης της αφήγησης, η προσωπική μυθολογία εμπλέκεται υπαινικτικά με την συλλογική αφήγηση πολυάριθμων μικροϊστοριών του καθενός μας.

Γιάννης Παπαδόπουλος: Το φως και το σκοτάδι της ύπαρξης με το βλέμμα της σχολής των αντικειμενοτρόπων σχέσεων (περίληψη)

sun setting over a lake.jpg

Με την Klein η έννοια του αντικειμένου απέκτησε κεντρικό ρόλο στην ψυχαναλυτική θεωρία. Πλέον η λίμπιντο του Φρόϋντ δεν αναζητά την ικανοποίηση και την ευχαρίστηση αλλά το αντικείμενο, δηλαδή τη σχέση, όπως αναφέρει κι ο Fairbairn.

«Τρεμοπαίζω ανάμεσα στο χάνομαι και το υπάρχω» αναφέρει μια αναλυόμενη όπου ταλανίζεται κι αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο «φως» που λαμβάνει από τη ναρκισσιστικού τύπου σχέση με τους άλλους και το «σκοτάδι» που νιώθει όταν διαφοροποιείται κι αποσύρεται στο ψυχικό της καταφύγιο κατά Steiner. Η κατάσταση αυτή προκύπτει πιθανώς ως αποτέλεσμα της μη ικανοποιητικής περίεξης της βίας των πρωτόγονων συναισθημάτων της αναλυόμενης από το πρωταρχικό μητρικό αντικείμενο.

Στην περίπτωση της καλλιτέχνιδας Louise Bourgeois η ενασχόληση με το μεταβατικό χώρο της τέχνης τη βοήθησε να αντιμετωπίσει το θάνατο της μητέρας της ενώ η ψυχαναλυτική διαδικασία μέσω του «κρατήματος» από τον ψυχαναλυτή της  τη βοήθησε στην απαρτίωση των καλών και κακών εσωτερικών αντικειμένων της κι έτσι  άλλαξε κι η μορφή της τέχνης της κι από κλειστή κι άκαμπτη έγινε ανοικτή στο άγνωστο και στους άλλους.

Κι ενώ στην περίπτωση της Bourgeois η καταστροφική αλλαγή, η οποία είναι ζητούμενο της ψυχαναλυτικής διαδικασίας, την οδηγεί σε μια ρευστή , δυναμική υποκειμενοποίηση, στην περίπτωση της Μακκαμπέα, της ηρωίδας της Κλαρίσε Λισπέκτορ, η ευθραυστότητα της ύπαρξης της που τρεμοπαίζει όπως η φλόγα του κεριού, σβήνει όταν βγαίνει από τα περιχαρακωμένα όρια της και αφομοιώνεται μέσα από τον έρωτα από ένα κακό , διαφορετικό αντικείμενο.

Διότι η ανάπτυξη κι εξέλιξη μέσω των σχέσεων μας, αποτελεί καταρχάς μιαν αισθητική διαδικασία γύρω από  το δέος που προκαλεί το πάθος για την ομορφιά.

 

(Στη φωτογραφία ο πίνακας του Joseph Mallord William Turner με τίτλο Sun setting over a lake)

Περίληψη: Γιώργος Σπυρούλης – Παναγιώτης Ευαγγελίδης: Ζωή στο χείλος του θανάτου. Επιθανάτια ιαπωνική ποίηση.

zen poetry

 

«Αν κανείς δεν διαλυόταν όπως η δροσιά στην πεδιάδα του Adashi και δεν χανόταν φευγαλέα όπως ο καπνός στο όρος Toribe,αλλά ζούσε αιώνια-πώς θα μπορούσε να συλλάβει τη μαγευτική μελαγχολία που υφαίνεται σ’όλα τα πράγματα;Ακριβώς η αστάθειά τους είναι που κάνει τον κόσμο τόσο όμορφο.»

Yoshida Kenko

Έφηβοι καμικάζι τη βραδιά πριν από την πρώτη(και τελευταία) τους αποστολή. Μοναχές και μοναχοί του Ζεν. Εραστές. Ζητιάνοι που άγγιξαν τη φώτιση. Αναχωρητές από τον Κόσμο της κόκκινης σκόνης και playboysτης Συνοικίας των Απολαύσεων του Κυότο. Έμποροι και ηθοποιοί. Γκέισες και ευγενείς. Περιπλανώμενοι Ποιητές.

Κοιτάνε πίσω τους. Ή γύρω τους. Ψηλά. Μπροστά τους. Κοιτάνε απέναντι.

Τι αντικρίζουν άραγε; Για πρώτη και τελευταία φορά; Και πώς μιλάνε/γράφουν για αυτό;

Θα δοκιμάσουμε να τους ακούσουμε.

Θα δοκιμάσουμε να ακούσουμε το ποίημα όπως ακούγεται από το χείλος του θανάτου.

Μοναδικό παγκοσμίως στο είδος του, το ιαπωνικό jisei αρκετά συχνά ακολουθεί τη δομή των haiku (χωρίς να σημαίνει ότι όλα τα Jisei είναι haiku), συνιστώντας ένα γοητευτικό παρακλάδι τους.

Το παιχνίδισμα της απουσίας με την παρουσία, της στιγμής με τo άχρονο, του ενθάδε με το επέκεινα λάμπει στο haiku (και κατ’εξοχήν στο jisei που γεννιέται στο όριο ζωής-θανάτου). Τριζόνια και άνθη κερασιάς, δροσοσταλίδες και σελήνη, κοράκια και πάχνη, σύννεφα και πεταλούδες είναι, αυτά καθεαυτά,η ονειρική λάμψη της παροδικότητας,φιγούρες του φευγαλέου Κόσμου. Διαύγεια και σβήσιμο, satori και σάτιρα, νοσταλγία του εγκόσμιου και απόκοσμη γαλήνη, πλησμονή και προσμονή, ακόμα πόθος και πένθος, πάθος και α-πάθεια είναι όλα εδώ.

 

Διαβάζουμε κι ακούμε συχνά πως η Ιαπωνία είναι ένας πολιτισμός θανάτου. Στην ιαπωνική γλώσσα δεν υπάρχει μία λέξη για τον θάνατο αλλά για κάθε ξεχωριστό είδος θανάτου. Ο θάνατος από γήρας, από ατύχημα, ο θάνατος στον πόλεμο, από αυτοκτονία λόγω ήττας και θανάτου του κυρίου του σαμουράι και ούτω καθεξής. Το ζεν έφερε, όπως και σε όλα τα επίπεδα της ζωής και της καθημερινότητας των ανθρώπων, μια αισθητικοποίησητου θανάτου. Μια εκδήλωσή της είναι και τα επιθανάτια ποιήματα. Ο ποιητής, αλλά και κάθε Ιάπωνας, όταν ο θάνατος βρίσκεται στο κατώφλι, γράφει ένα επιθανάτιο ποίημα, το τζίσεϊ, μια παράδοση αιώνων.Ένα περιδιάβασμα στην ιστορία των ιδεών και των πρακτικών συνηθειών που περιβάλλουν τον θάνατο στην Ιαπωνία και πώς αυτές εκφράζονται στην ποίηση και την λογοτεχνία τους, από τα ποιήματα της πρώτης ιαπωνικής αριστοκρατίας μέχρι τους πιο στιβαρούς στίχους των σαμουράι και τα επιθανάτια ποιήματα των ζεν μοναχών στα μοναστήρια. Είδη θανάτου και είδη ποίησης που τους αντιστοιχούν, αυτοκτονίες εραστών, σαμουράι, πιλότων και η αντανάκλασή τους σε μικρά κομψά επιθανάτια ποιήματα. Γιατί η αισθητική και η ομορφιά πρέπει να είναι η τελική λέξη πάνω σε όλα τα ανθρώπινα, ακόμα και στον θάνατο.

 

Περιλήψεις: Μάκης Κακολύρης, Χλόη Κολύρη, Ευτύχης Πυροβολάκης

byzitsa 2

Μάκης Κακολύρης

Πέρα από τη φιλοξενία ως πρόσκληση: Ο ερχόμενος άλλος ως αθέλητη εγκυμοσύνη.

Στην παρουσίασή μου, σκοπεύω να εξετάσω τις απόψεις του Ζακ Ντερριντά περί φιλοξενίας σε σχέση με την αθέλητη εγκυμοσύνη. Όπως είναι γνωστό, ο Ντερριντά προβαίνει σε μια διάκριση ανάμεσα στην «πρόσκληση» και την «επίσκεψη», για να συνδέσει στη συνέχεια την «καθαρή», «αληθινή», απροϋπόθετη φιλοξενία με τη δεύτερη. Όπως σημειώνει στο «Μια φιλοξενία επ’ άπειρον» («Une hospitalité à l’infini»): «Δεν υπάρχει καθαρή φιλοξενία παρά μόνο εκεί που υποδέχομαι όχι τον προσκεκλημένο, αλλά τον απροσδόκητο επισκέπτη, εκείνον που με κατακυριεύει [m’envahit], κατά κάποιον τρόπο, που έρχεται σπίτι μου μολονότι δεν είμαι έτοιμος γι’ αυτό. Και οφείλω να κάνω όλα αυτά που πρέπει για να με προσαρμόσω σε αυτόν, να μετασχηματίσω τον οίκο μου, να αφήσω τον οίκο μου να μετασχηματιστεί έτσι ώστε αυτός ο απροσδόκητος επισκέπτης να μπορεί να εγκατασταθεί εκεί, όσο απειλητικό κι αν αυτό φαίνεται».[1] Αναφορικά με την εγκυμοσύνη, γνωρίζουμε ότι δεν είναι όλες οι εγκυμοσύνες ή οι γεννήσεις επιδιωκόμενες και αναμενόμενες, όπου ο αγέννητος άλλος είναι ένας προσκεκλημένος ή τουλάχιστον καλοδεχούμενος φιλοξενούμενος. Άλλες εγκυμοσύνες είναι απρόβλεπτες ή ακόμη και ανεπιθύμητες, όπου το έμβρυο μέσα στη μητέρα γίνεται αντιληπτό ως απρόσκλητος φιλοξενούμενος ή ακόμη και ως εισβολέας. Εδώ, δεν πρέπει να ξεχνάμε εκείνες τις περιπτώσεις που μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, ειδικά όταν αυτός χρησιμοποιείται ακόμη και ως όργανο πολέμου στον σύγχρονο κόσμο. Παρόλα αυτά, για τον Ντερριντά, το κέλευσμα στη φιλοξενία και την ευθύνη εγείρεται ανεξάρτητα από το κατά πόσο ο άλλος είναι προσκεκλημένος ή όχι. Αυτό που θα υποστηρίξω στην παρουσίασή μου είναι ότι, αφενός, ένα τέτοιο κέλευσμα μας οδηγεί να δεχόμαστε περισσότερα από όσα είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε όταν προτάσσουμε τον εαυτό μας και την ευζωία μας ως πρότερα. Σε αυτή την περίπτωση ακόμη και η διάκριση μεταξύ «εχθρού» και «φίλου» μπορεί να εξανεμιστεί. Εντούτοις, εντός του πλαισίου της «απόλυτης ευθύνης» του εαυτού απέναντι στον ερχόμενο ακάλεστο άλλο, το «δικαίωμα» της γυναίκας να μπορεί να αποφασίζει σχετικά με την κυοφορία της δεν θα αποτελούσε παρά μόνο έκφανση ενός κυρίαρχου υποκειμένου που ως τέτοιο επιθυμεί να θέσει όρους στη φιλοξενία του, μετατρέποντάς την από «επίσκεψη» σε «πρόσκληση» ή από «απροϋπόθετη» σε υπό όρους. Όπως και στον Εμμανουέλ Λεβινάς, έτσι και στην «υπερηθική» της φιλοξενίας του Ντερριντά ο εαυτός είναι απόλυτα έκθετος στην έλευση του άλλου, χωρίς ηθικό δικαίωμα άρνησης, ακόμη και όταν η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο. Φοβόμαστε όμως ότι μια τέτοια ηθική όχι μόνο δεν αφήνει στις γυναίκες περιθώρια αυτοκαθορισμού αναφορικά με την εγκυμοσύνη τους, αλλά τις «φορτώνει» επίσης με ένοχες για το γεγονός ότι δεν υπήρξαν πραγματικά φιλόξενες – ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις που έχουν μείνει έγκυες ως αποτέλεσμα βιασμού και έχουν αποφασίσει να αρνηθούν τον απρόσκλητο επισκέπτη τους. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι σημαντική παράμετρος της ντερριντιανής ηθικής της φιλοξενίας είναι ότι μας αφήνει πάντα σε μια κατάσταση «άσχημης συνείδησης» ή «ενοχής». Όπως ο Ντερριντά δηλώνει στο «Για τη συγχώρηση»: «Κατά συνέπεια, δεν μπορείτε να με αποτρέψετε από το να έχω άσχημη συνείδηση, και αυτό είναι το κύριο κίνητρο της ηθικής μου και της πολιτικής μου».[2]

[1] Jacques Derrida, «Une hospitalité à l’infini», στο Mohammed Seffahi (επιμ.),  Autour de Jacques Derrida. Manifeste pour l’hospitalité, Παρίσι: Paroles l’Aube, 1999, σσ. 103-104.

[2] Jacques Derrida, «On Forgiveness. A Roundtable Discussion with Jacques Derrida», (συντονιστής: Richard Kearney), στο John D. Caputo, Mark Dooley, Michael J. Scanlon (επιμ.), Questioning God, Μπλούμινγκτον & Ινδιανάπολις: Indiana University Press, 2001, σ. 69 (εμείς υπογραμμίζουμε).

 

Χλόη Κολύρη

Νομαδικό υποκείμενο και χαρτογραφίες.

Η νομαδολογία  άρχισε από τους Deleuze-Guattari σαν μια κριτική  του τρόπου με τον οποίον παράγεται το λογοκεντρικό υποκείμενο για να στηρίξει το Κράτος και τις Μηχανές πολέμου που του αναλογούν. Το νομαδικό υποκείμενο που αναδύεται με αυτόν τον νέο τρόπο σκέψης διαγράφει και επαναπροσδιορίζει κάθε είδους σύνορα όντας πάντα από την πλευρά των μειονοτήτων όχι για να τους ηρωοποιήσει και να σχηματίσει μαζί τους μια νέα, καθαρή ράτσα αλλά επειδή εκεί συγκεντρώνεται η επιθυμία για αλλαγή. Ένα πρωτοφανές κατασκεύασμα με υλικά ανθρωπολογίας, ιστορίας, αισθητικής και ψυχανάλυσης, η νομαδικη σκέψη κυκλοφορεί εξίσου στα στρατόπεδα προσφύγων και τις αδιάβατες ερήμους  όσο και στις πλατείες της πόλης, στο μετρό, στα γραφεία των πολυεθνικών ,τα night clubs, πολύ περισσότερο από ότι  σε πολιτικές συγκεντρώσεις και θεωρητικά forum. Εμμένει  πάντα μέσα στον εαυτό του, είναι ενσώματο και έμφυλο, η έννοια του είναι ο μικροφασισμός της καθημερινότητας και η δράση του τοπική, μεμονωμένη αλλά ριζικά στραμμένη στους Άλλους.  Η εποχή αλλάζει: για τους γεωλόγους μπαίνουμε στην Ανθρωπόκαινο, οι  φιλόσοφοι αναγγέλλουν συνεχώς τον »θάνατο του ανθρώπου», οι ανθρωπολόγοι τη meta-human περίοδο. Ποιο υποκείμενο θα μιλήσει για ισότητα και δικαιοσύνη μέσα σε αυτή τη λαίλαπα ;

 

 

Ευτύχης Πυροβολάκης

Περί σχεδίου και ζωγραφικής στους Ντελέζ και Ντεριντά: το ορατό και το αόρατο.

Η εισήγηση διερευνά τις προσεγγίσεις των Ντελέζ και Ντεριντά στη ζωγραφική και το σχέδιο με σκοπό να κατανοήσει την επίμαχη σχέση μεταξύ των δύο στοχαστών. Η φιλοσοφική τους εγγύτητα είναι σχεδόν αυταπόδεικτη καθώς και οι δύο προβληματοποιούν τις συμβατικές αναπαραστατικές ερμηνεύσεις του σχεδίου και της ζωγραφικής. Πολλές έννοιες της ντελεζιανής αισθητικής μαρτυρούν τη σύλληψη της ζωγραφικής εκ μέρους του ως μιας δημιουργικής διαδικασίας όπου η διαφορά εννοιολογείται ως μια κατάσταση διαρκούς επανάστασης. Έννοιες όπως το «αίσθημα», το «παραστατό» και το «πάθημα» μας παραπέμπουν στη δύναμη του έργου τέχνης, και θέτουν εν αμφιβόλω την ιδέα ότι η τέχνη δύναται να αποκαλύψει μια τάξη πραγμάτων που ανήκει στη σφαίρα της κατανόησης. Ταυτόχρονα, ο Ντελέζ καταφάσκει τη σκέψη ότι η τέχνη μπορεί να καταστήσει ορατές τις αόρατες δυνάμεις βάσει τον οποίων δομείται η σχέση μεταξύ του αισθήματος και του κόσμου. Η υπόθεση την οποία θα εξετάσω είναι ότι υπάρχει μια ένταση μεταξύ, αφενός, της κατάφασης στην ύπαρξη ετερογενών δυνάμεων και, αφετέρου, του αιτήματος οι εν λόγω δυνάμεις να «χειραγωγηθούν» τρόπον τινά και να «καταστούν ορατές», έστω πρόσκαιρα, από τη ζωγραφική. Αν και μια τέτοια μετάβαση από το αόρατο στο ορατό δεν οδηγεί επ’ ουδενί σε μια εμπράγματη και πλήρη παρουσία, θα διερευνήσω εάν, παρόλα αυτά, η διατύπωση και η ορολογία του Ντελέζ επικαλείται μια εννοιολόγηση η οποία υπονομεύει την έμφασή του στη διαφορά και το γίγνεσθαι-άλλο της ζωγραφικής. Προκειμένου ακριβώς να αποσταθεροποιήσει κάθε εύτακτη και τελεολογική οργάνωση του ορατού και του αοράτου, ο Ντεριντά αποδίδει μια στρατηγική προτεραιότητα στη μη-ορατότητα την οποία συλλαμβάνει ως απολύτως απαραμείωτη. Επιμένοντας στη μη-ορατότητα ως τον όρο δυνατότητας μιας ορατότητας ταυτόχρονα δυνατής και αδύνατης, ο Ντεριντά διανοίγει ένα πεδίο στοχασμού για το σχέδιο και τη ζωγραφική ως κάτι το ριζικά άλλο και ετερογενές. Μια τέτοια ετερότητα περιπλέκει κάθε απόφαση αναφορικά με την έστω παροδική δυνατότητα του έργου τέχνης να καταστήσει το άμορφο και το άφατο ορατό.

Περιλήψεις ομιλιών: Δημήτρης Δημητριάδης, Κώστας Γεμενετζής, Χάρης Παπαχαραλάμπους.

byzitsa.jpg

Δημήτρης Δημητριάδης  Το ανήκειν

Το ανήκειν, όπως το εννοώ και θα αποπειραθώ να το αναπτύξω, συνίσταται από δύο παραμέτρους που αλληλοσυνδέονται και αλληλοσυμπληρώνονται, δύο παραμέτρους που συναποτελούν, θα έλεγα, την τάξη τού ανθρώπινου κόσμου, με έναν τρόπο όμως που, συν τω χρόνω, αυτή η τάξη έχει φτάσει να είναι η ίδια η αυτοαναίρεσή της.

Η πρώτη παράμετρος αφορά ένα σύνολο αξιών (πνευματικών, συναισθηματικών, ιδεολογικών) το οποίο ανήκει σε κάποιες ενότητες (θρησκευτικές, ιδεολογικές, πολιτικές), που με την σειρά τους έχουν οικειοποιηθεί αυτές τις αξίες σε σημείο να τις έχουν σε τέτοιο βαθμό αφομοιώσει, ώστε οι αξίες αυτές να έχουν ταυτιστεί με τις ενότητες αυτές, να μην διαχωρίζονται πλέον απ’ αυτές.

Η δεύτερη παράμετρος αφορά ποικίλα σύνολα ανθρώπων (ιδιωτών, πολιτών, οπαδών) οι οποίοι, αναγνωρίζοντας στις παραπάνω ενότητες και στις αξίες που αυτές διακηρύσσουν, δικά τους ενδιαφέροντα, δικές τους τάσεις και πίστεις, αναγνωρίζουν συγχρόνως ότι αυτές οι ενότητες τούς εκπροσωπούν, οπότε, με την σειρά τους, ταυτίζονται μ’ αυτές, τις υπηρετούν, τις υποστηρίζουν.

Τα παραπάνω σημαίνουν μία σειρά από συνέπειες.

Αυτές τις συνέπειες θα προσεγγίσω στην ομιλία μου.

 

Κώστας Γεμενετζής  Φαινομενολογία του ψυχαναλυτικού πλαισίου

«Ο ασθενής είναι ξαπλωμένος αναπαυτικά στο ντιβάνι, και λεει οτιδήποτε έρχεται στο νου του, χωρίς ν’ αποσπάται η προσοχή του από την οπτική επαφή με τον αναλυτή, που κάθεται συνήθως πίσω απο το ντιβάνι.»
(Διεθνης Ψυχαναλυτικη Εταιρεια, Σχετικα με την Ψυχαναλυση)

Θα συζητηθεί η σχέση του πλαισίου με την κλασσική ψυχαναλυτική μέθοδο και θα γίνει η απόπειρα να εννοηθεί, όχι ως εξυπηρετικό της μεθόδου αλλά ως «ρυθμός», «διάκοσμος» που διαμορφώνει τον ιδιάζοντα χαρακτήρα αυτής της συνάντησης και της παρέχει τον τόπο για να μπορέσει να καταστεί συνδιαμονή.
Θα γίνει αναφορά στην ψυχαναλυτική συνομιλία μέσω Skype, όπου το πλαίσιο καταργείται ολότελα. Θα επισημανθούν κάποια στοιχεία της εικονικής πραγματικότητας αυτής της συνάντησης και των οριζόντων που ενδεχομένως από εδώ διανοίγονται.

 

Χάρης Παπαχαραλάμπους  Γραμμές φυγής: Εξηγώντας τον Ντελέζ

Ποιες είναι οι χωροκεντρικές έννοιες του Deleuze και ποια οι σημασία τους; Η παρούσα εισήγηση εστιάζει στα εξής: (α). Στη απορρόφηση των ιδανικών θεμελίων του φιλοσοφικού λόγου από τις βιοϋλικές δυνάμεις. (β). Στη διάλυση του υποκειμένου που υφιστάμενο μια ριζική σχάση αποσυντίθεται σε ασταθείς ταυτότητες. Κρίσιμη είναι εδώ τόσο η διάστιξη ριζωματικής-δενδρώδους (‘rizhomaticvs. arbor-like’) ανάπτυξης των υποστάσεων, όσο και η πολεμική σχέση των υποκειμένων-δυνάμεων μεταξύ τους. (γ). Στη διαστολή εδραίων και ανέστιων υποκειμένων (‘νομαδικότητα’). (δ), Στηνανάδειξη των διαστάσεων της βούλησης και των ενορμήσεων (‘μηχανές επιθυμίας’),που επαναφέρουν το φιλοσοφικό λόγο στο υλικό υπέδαφος της παραγωγής του εν είδει ενός βίαιου μονιστικού αναγωγισμού. Πρόκειται για την αδιαμεσολάβητη ώση και άπωση των κυττάρων και μορίων του ‘βιο-κοινωνικού’ πεδίου (σκληρή έννοια του «σώματος»). (ε) Στη ριζική εμμένεια (‘immanence’) ενός λόγου που ερείδεται σε μια «εδαφολογία», στο πλαίσιο της οποίας η συνεχής κινητικότητα δυναμικών πεδίων οδηγεί σε συναρμογές (‘assemblages’)και απο-αρμολογήσεις. (στ). Στη χωρικής αντίληψης συστροφή του όντος που απαντά ως πτύχωση, εμμενοποιώντας έτι περαιτέρω τη χαϊντεγγερειανή οντολογική διαφορά. Εν τέλει, θα γίνει μια απόπειρα σύγκρισης της ντελεζιανής σκέψης για το έδαφος και το χώρο με την «τοπολογία» στη σκέψη του ύστερου Heidegger.

 

 

 

 

 

Πληροφορίες μετάβασης και διαμονής

βυζίτσα

 

Γενικές πληροφορίες

  1. http://www.pelionweb.gr/el/pelion/kentriko_pilio_1_2/buzitsa/
  2. http://partetavouna.blogspot.gr/2010/04/blog-post.html\
  3. https://www.visit-pilio.gr/pilio/tag/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1-%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85/
  4.  http://www.hotelsline.gr/root/newhotel/show.asp?pid=10269

 

 

Μετάβαση

Εν συνόψει

https://www.visit-pilio.gr/pilio/%CF%80%CF%89%CF%82-%CF%80%CE%AC%CF%89-%CF%80%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF/

Οδικώς και με λεωφορείο

http://www.pelionweb.gr/el/plirofories/metafora/

Σταθμός Βόλου:
800-11-35555 (χωρίς χρέωση για κλήσεις από Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Βόλο)
24210-33253
24210-33254
24210-25527
E-mail Επικοινωνίας : ktelvol@otenet.gr
Αριθμός fax: 24210-25573
http://www.ktelvolou.gr/
http://www.ktelvolou.gr/el/routes/map/&map=magnesia

 

Διαμονή

  1. THETIS HOTEL,
    Κυρία Κατερίνα, 24230 86111
    infohotels.gr/thetisvyzitsa
  2. ARCHONTIKO KONTOU
    Κυρία Βαγγελιώ 2423086030
    archontikokontou.gr
  3. SEIRIOS MANSION
    Κύριος Ράπας 694 164721
    seiriosmansion.gr
  4. Έφιποι, παραδοσιακές κατοικίες, Πινακάτες,  τηλ. 693 266 3114 http://efipoi.gr/
  5. Karagiannopoulou Traditional Mansion Τηλ: ( +30 ) 24230 86717 Fax: ( +30 ) 24230 86878
    Email: info@karagiannopoulou.com
  6. Sabouko Guest House(+30) 24230 86088, +30 6979444789, info@sabouko.gr

 

 

 

 

 

 

Tα πρόσωπα

athanasiou

Η Κατερίνα Αθανασίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Διδάσκει στο τμήμα Γλυπτικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), όπου το 2010 εξελέγη μέλος ΕΕΠ. Σπούδασε Γλυπτική στην ΑΣΚΤ (1996). Συνέχισε στο Master, Ψηφιακές μορφές τέχνης, ΑΣΚΤ – ΕΜΠ (2001). Πρώτη ατομική της έκθεση το 2006. Παραγωγός της webradio εκπομπής City Travellers στο Βeton 7 artradio (2013). Το 2008 σχεδίασε την ιδέα των City Travellers, ενός συλλογικού τόπου όπου συναντιούνται διάφοροι άνθρωποι και οι εμπειρίες τους, του οποίου η εφαρμογή ως ομάδα ξεκίνησε το 2010 με τον ζωγράφο Αντώνη Λακίδη και τον φιλόσοφο Παναγιώτη Παπαδόπουλο. Από το 2007 συμμετέχει στην πρόκληση συλλογικών εργασιών – δράσεων ως τη δημιουργία ομάδων, επιμελειών και εκθέσεων. Τα περισσότερα έργα της αφορούν in situ εγκαταστάσεις σε διάφορους χώρους – τόπους ανάλογα επιλεγμένους κάθε φορά, performances, performative environments. Τελευταία ερευνά την ιδέα του documentation στην εικαστική τέχνη σε ανάλογους χώρους με τους οποίους συνεργάζεται και μακροπρόθεσμα έχουν υποστηρίξει παρόμοιες προσπάθειες της σύγχρονης τέχνης, όπως οι Βeton7, Artwall, metamatic:taf και παλιότερα το Booze Cooperativa.

 

 

Antonas

Το έργο του Αριστείδη Αντονά εκτείνεται στα διαφορετικά πεδία της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας, της αρχιτεκτονικής και της τέχνης. Παρουσιάστηκε, μεταξύ άλλων, σε μέρη όπως Instabul Design Biennial, Venice Biennale, Sao Paolo Biennale, Display Prague, The New Museum in New York και στη Documenta 14 στο Kassel, ενώ τιμήθηκε με ατομικές παρουσιάσεις από Ιδρύματα όπως το Swiss Architecture Museum και το αυστριακό Vorarlberger Architectur Institut. Θεατρικά του έργα έχουν παιχτεί στην Ελλάδα (από την Εταιρεία Θεάτρου Μνήμη, τον Μιχάλη Βιρβιδάκη, τον Μιχάλη Αγγελίδη, τη Βάσια Χρονοπούλου και την ομάδα Aparatus). Τα βιβλία του εκδίδονται από τις εκδόσεις Άγρα.

 

 

 

gemenetzis

Ο Κώστας Γεμενετζής είναι γιατρός, ψυχαναλυτής, με σπουδές σε Θεσσαλονικη (ιατρική), Tübingen (φιλοσοφία-ψυχολογία ως το προδίπλωμα), Ζυρίχη (ψυχανάλυση/Daseinsanalyse). Εργάζεται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με παράλληλο διδακτικό και συγγραφικό έργο.

 

 

05_dimitriadis_IMG_9930.jpg

Ο Δημήτρης Δημητριάδης γράφει πεζογραφία, θέατρο, ποίηση, δοκίμιο, και μεταφράζει. Η βιογραφία του συνοψίζεται στην ανάγνωση και στην γραφή.

 

 

Panayotis Evangelidis (director) photo

Ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι συγγραφέας λογοτεχνίας, μεταφραστής από τα ιαπωνικά και άλλες γλώσσες, σεναριογράφος, κάμεραμαν και σκηνοθέτης κινηματογράφου. Ασχολείται με θέματα ιαπωνικής κουλτούρας και λογοτεχνίας.

 

 

Kakoliris.JPG

Ο Γεράσιμος Κακολύρης είναι επίκουρος καθηγητής σύγχρονης ηπειρωτικής φιλοσοφίας στο Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει σπουδάσει στα πανεπιστήμια Essex και Warwick της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι συγγραφέας των μονογραφιών Ο Ζακ Ντεριντά και η αποδομητική ανάγνωση (Εκκρεμές, 2004) και Η ηθική της φιλοξενίας. Ο Ζακ Ντερριντά για απροϋπόθετη και την υπό όρους φιλοξενία (Πλέθρον, 2017), ενώ έχει επιμεληθεί τον συλλογικό τόμο Η πολιτική και ηθική σκέψη του Jacques Derrida (Πλέθρον, 2015) καθώς και αφιέρωμα του περιοδικού Ένεκεν (τχ. 42, 2016) στη φιλοξενία.

 

Κολύρη

 

Η Χλόη Κολύρη είναι  ψυχίατρος-αναλύτρια. Πήρε πτυχίο Ιατρικής από το Ε.Κ.Π.Α., τίτλο ειδικότητας Ψυχιατρικής από την Πανεπιστημιακή Κλινική του Αιγινητείου και νευροφυσιολογίας από το Πανεπιστήμιο Γενεύης όπου συνέχισε με σπουδές Πολιτικής Ψυχολογίας και θεωρίας Ψυχανάλυσης. Έλαβε  Φροϋδική και εν συνεχεία Υπαρξιακή ανάλυση από τους Γ. Μπαμπατζάνη και G. Weil. Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αντιψυχιατρικής κίνησης, έλαβε ενεργό μέρος στην αποασυλοποίηση  και συνέταξε τη μελέτη για το πρώτο ανοιχτό Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Ημέρας. Δραστηριοποιείται σε ομάδες  Φύλου και φεμινισμού, μεταφράζει από τα Αγγλικά και Γαλλικά κείμενα Ψυχανάλυσης και Πολιτικής Φύλου.

 

 

papadopoulos

Ο Γιάννης Παπαδόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Βιολογικό Τμήμα του Α.Π.Θ. και το τμήμα Ιατρικής του ίδιου ιδρύματος. Είναι ψυχίατρος ψυχοθεραπευτής και μέλος της Βορειοελλαδικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας. Αγαπά την ψυχανάλυση και την τέχνη.

 

Papacharalampous library.jpg

Ο Χάρης Παπαχαραλάμπους διδάσκει Ποινικό Δίκαιο και Φιλοσοφία Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Κύπρου, είναι διδάκτωρ ποινικού δικαίου και θεωρίας δικαίου του Πανεπιστημίου Goethe της Φρανκφούρτης και δικηγόρος στον Άρειο Πάγο. Έχει συγγράψει εκτός της διδακτορικής του διατριβής δύο ποινικές μονογραφίες, ένα εγχειρίδιο κυπριακού ποινικού δικαίου και πληθώρα άρθρων και συμβολών σε συλλογικά έργα. Ερευνητικά ενδιαφέροντα: δογματική και φιλοσοφία του ποινικού δικαίου, κριτικές νομικές σπουδές, διεθνές ποινικό δίκαιο.

 

 

prelorentzos.JPG

O Γιάννης Πρελορέντζος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Αριστούχος απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1985), εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στη φιλοσοφία (1992) στη Σορβόννη (Πανεπιστήμιο Paris-IV). Είναι καθηγητής νεότερης και σύγχρονης φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, όπου διδάσκει από το 2000, και υπήρξε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris 1 – Panthéon-Sorbonne (φθινόπωρο 2014). Έχει δημοσιεύσει τα εξής βιβλία: Temps, durée et éternité dans les Principes de la philosophie de Descartes (1663) de Spinoza (P.U.P.S., 1996), Γνώση και μέθοδος στον Bergson (Εκδόσεις Ευρασία, 2012) και Φιλοσοφία και λογοτεχνία στη Γαλλία (1930-1960) (Εκδόσεις Παπαζήση, 2016).  Έχει επίσης μεταφράσει και σχολιάσει στα γαλλικά τα κεντρικά βιβλία της Πολιτείας του Πλάτωνος και στα ελληνικά Τα πάθη της ψυχής του Descartes, τη Δημιουργική εξέλιξη του Bergson, τον Μπερξονισμό του Deleuze και τις νουβέλες του Benjamin Constant (Αδόλφος. Το κόκκινο τετράδιο. Σεσίλ). Επίκειται η ελληνική έκδοση της μελέτης του Philippe Sabot, Φιλοσοφία και λογοτεχνία. Προσεγγίσεις και διακυβεύματα ενός ζητήματος (εισαγωγή-μετάφραση-σημειώσεις Γ. Πρελορέντζος). Ιππότης του Τάγματος του Ακαδημαϊκού Φοίνικα της Γαλλικής Δημοκρατίας (2015).

 

 

Eftichis-1.jpg

Ο Ευτύχης Πυροβολάκης διδάσκει φιλοσοφία και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα στρέφονται γύρω από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή φιλοσοφία και ειδικότερα τη σχέση μεταξύ ερμηνευτικής, φαινομενολογίας και αποδόμησης. Από τον εκδοτικό οίκο State University of New York Press κυκλοφορεί η μονογραφία του Reading Derrida and Ricoeur: Improbable Encounters between Deconstruction and Hermeneutics (Νέα Υόρκη, 2010).

 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΟΖΑΝΗΣ

Ο Στέφανος Ροζάνης γεννήθηκε στην Κάρυστο της Εύβοιας το 1942. Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία στο Καθολικό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού «Σημειώσεις». Δίδαξε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης, και επί 10 χρόνια στο Τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Σήμερα διδάσκει φιλοσοφία στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Β. Ελλάδος. Είναι συγγραφέας δοκιμιακών έργων, φιλοσοφικών μονογραφιών και ποιητικών συλλογών. Ανάμεσα στα πιο πρόσφατα δοκιμιακά του έργα περιλαμβάνονται: «Ο Μεσσιανισμός και η ηθική φιλοσοφία του Εμμανουέλ Λεβινάς», «Η ερμηνευτική ως πράξη και θεώρηση», «Ερμηνευτικές αναγνώσεις», «Θείος Έρως», «Σολωμικά». ‘‘Διανοούμενοι και νεωτερικότητα’’ ‘‘Δύο δοκίμια πολιτικής αισθητικής του ρομαντισμού’’.

 

 

spiroulis (1)

Ο Γιώργος Σπυρούλης είναι Ψυχίατρος-Ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Φαινομενολογικής-Υπαρξιακής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας.

 

 

stavrakakis-2016.jpg

Ο Γιάννης Σταυρακάκης σπούδασε πολιτική επιστήμη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ανάλυση λόγου στο Πανεπιστήμιο του Essex. Εργάστηκε στα Πανεπιστήμια του Essex και του Nottingham, και από το 2006 διδάσκει ανάλυση πολιτικού λόγου και πολιτική θεωρία στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στα ελληνικά κυκλοφορούν οι μελέτες του Ο Λακάν και το πολιτικό (Ψυχογιός, 2008) και Η λακανική αριστερά (Σαββάλας, 2012), ενώ το τελευταίο διάστημα έχει συνεπιμεληθεί τους συλλογικούς τόμους: Το πολιτικό στη σύγχρονη τέχνη (Εκκρεμές, 2008), Όψεις λογοκρισίας στην Ελλάδα (Νεφέλη, 2008), Νεολαία: ο αστάθμητος παράγοντας; (Πολύτροπον, 2008). Τελευταίο του βιβλίο (από κοινού με τον Νικόλα Σεβαστάκη) η μελέτη Λαϊκισμός, αντιλαϊκισμός και κρίση (Νεφέλη, 2012). Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης,  στο πλαίσιο της οποίας συμμετείχε στην ίδρυση του Θεματικού Δικτύου για την Ανάλυση Πολιτικού Λόγου ( www.discourse-analysis.gr ), ενώ το διάστημα 2014-5 υπήρξε Κύριος Ερευνητής του προγράμματος «POPULISMUS: Λαϊκιστικός λόγος και δημοκρατία» ( www.populismus.gr ). Ζει στη Θεσσαλονίκη.